Παρακολουθώντας την πολιτική σκηνή και ειδικά τα τεκτενόμενα στην παιδεία, έχω αρχίσει να αισθάνομαι απομονωμένος. Άνθρωποι με πτυχία, άνθρωποι με γνώμη σεβαστή, άνθρωποι ευφυέστατοι, άνθρωποι που τους πίστευα και τους θεωρούσα σωστούς ξεχύθηκαν στα μίντια για να παπαγαλίσουν την προπαγάνδα του χώρου τους. Πουθενά η αλήθεια. Πουθενά η αγάπη για την πρόοδο, για την παιδεία, για τους νέους. Είχα αρχίσει να απογοητεύομαι και να αποτραβιέμαι απο τα κοινά πιστεύοντας πως δεν έχω οριμάσει ή ότι έχω αντιληψιακό πρόβλημα. Ευτυχώς όμως σώθηκα. Σώθηκα με το μιλήσω σε κάποιον που μπόρεσε μέσα στην λάσπη και την καταχνιά να δεί και αυτός ότι και εγώ. Σας μεταφέρω τα λεγόμενά του:
- Τί θέατρα και παραστάσεις ρε...τηλεόραση!!! Η καλύτερη παράσταση!!!
Εχει καταντήσει ο κινηματογράφος να δείχνει την πραγματικότητα και
να ζούμε σε παρανοϊκή ταινία!
Ευτυχώς μέσα στο τέλμα της διάνοιας υπήρξε και ένας συναισθηματικός σύμμαχος μέσα
απο την καρδιά του ΝεοΤαξίτικου κτήνους, το χόλλυγουντ, με την ταινία «300». Αφού
άντεξαν εκείνοι ελπίζω να αντέξουμε και εμείς...
